Wygłodzenie

W każdym razie opuścił on w końcu szpital. Inaczej zakończyła się historia trzydziestoośmiotelniej kobiety o wzroście 155 cm przywiezionej do pewnego szpitala w San Francisco w r. 1965. Do przeniesienia jej potrzeba było 20 mężczyzn, nie mogła się zmieścić na żadnych noszach ani w żadnej windzie: zmarła w 24 godziny po przybyciu. Jej waga zanotowana przy przyjęciu i przy wypisie wynosiła 307 kg.

Wygłodzenie. Wygłodzeniu obok utraty wagi towarzyszy starczy wygląd skóry, wolna akcja serca, duszność przy wysiłku, częstsze oddawanie moczu i uogólniony obrzęk tkanek. Zatrzymanie płynu jest charakterystyczną cechą u większości wygłodzonych i występuje głównie w nogach, dookoła kostek, na stopach i brzuchu. Czasami nadaje to wygląd dobrego odżywienia dolnej połowy ciała w porównaniu z wychudzoną klatką piersiową i cienkimi ramionami. Biegunki mogą wystąpić równocześnie z obrzękami lub później. Wygłodzenie jest na świecie tak częste, że łatwo jest zestawić przeciętne dane: normalnie człowiek może stracić połowę swej wagi i mimo to być całkowicie zdolny do odzyskania poprzedniej wagi po zaopatrzeniu w żywność, Kiedy utrata wagi przekracza 50,Vo wielkości początkowej, wtedy zgon staje się prawdopodobny, jego przyczyną bywa zazwyczaj jakieś zakażenie, ułatwione przez brak odporności na zakażenia, co z kolei jest wynikiem niedoboru białek.

W książce The Essentials oi Foiensic Medicine (Podstawy medycyny sądowej) C. J. Polson wyliczył niektóre zmiany znajdowane w czasie sekcji u ludzi wygłodzonych, Waga ciała jest zwykle wyraźnie niższa niż połowa wagi normalnej (przeciętnie 38°/o), a więc mężczyzna wagi 70 kg i kobieta wagi 51 kg mogą być zredukowani do 25 i 19 kg. Zwłoki mają starczy wygląd. Wszystkie organy z wyjątkiem mózgu mają mniejsze wymiary i wagę, nie widać tłuszczu, we wszystkich mięśniach stwierdza się zaniki. Zmniejsza się zawartość soli mineralnych w kościach.

Pomiędzy wyniszczoną a otyłą istotą ludzką istnieje fantastyczna rozpiętość w możliwościach życia. Jeśli człowiek wagi 51 kg może utrzymywać się przy życiu straciwszy wskutek wygłodzenia do 25 kg, a William J. Cobb może żyć mimo spęcznienia do 365 kg, to pomiędzy tymi dwoma żywymi dorosłymi ludźmi jest różnica 340 kg i drugi jest ponad czter- nastokrotnie cięższy niż pierwszy. Pomiędzy krańcowo wyniszczoną kobietą a panem Cobbem różnica jest prawie dzie- więtnastokrotna. Homo sapiens odznacza się dużymi możliwościami co do rozpiętości wagi.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *