Wydalanie cz. II

Wydalanie w tym trybie nie przedstawia trudności, kłopoty pojawiają się przy spalaniu białek, których głównym składnikiem poza trzema wymienionymi – węglem, wodorem i tlenem – jest azot, różniący się wyraźnie od pozostałych. Azot nie może być usunięty w postaci gazu, jak np. dwutlenek węgla, gdyż z wytworzeniem dwutlenku azotu (NO2) związane są problemy energetyczne, opanowane jak dotąd w naturze tylko przez niektóre bakterie, ani nie może być zamieniony w prosty związek, jak np. amoniak (NH3), gdyż jest on silnie trujący dla wszystkich tkanek. Nieliczne zwierzęta morskie wydalają azot w postaci amoniaku – usuwając go pospiesznie do ogromnego morza. Zwierzęta lądowe idą na kompromis wytwarzania mocznika, substancji znacznie mniej trującej, zawierającej w cząsteczce 2 atomy azotu, 4 atomy wodoru i po jednym węgla i tlenu. Żaby umiejętnie łączą ze sobą oba sposoby: kiedy pływają w wodzie jako kijanki wydalają amoniak, a kiedy są dorosłe – mocznik.

Jeszcze inny problem nie do rozwiązania, ani przez bezpośrednie usunięcie amoniaku do wody, ani przez nieco łatwiejsze usunięcie również do wody mocznika, mają przed sobą ptaki i gady. Ich zarodki w jajach rozwijają się, wykazują przemianę materii i produkują przez całe tygodnie odpadki bez dodatkowego zaopatrzenia w wodę i bez możliwości wydalania czegokolwiek, toteż znakomitym kompromisem w tej sytuacji jest wytwarzanie nierozpuszczalnego kwasu moczowego, drobiny większej niż amoniak czy mocznik (zawierającej 4 atomy azotu, 4 atomy wodoru i 3 tlenu). Kryształki tej substancji powstającej w obrębie jaja mogą być odkładane na miejscu i nie przynoszą żadnej szkody rozwijającemu się stworzeniu. Zarodek ludzki, choć jest podobny do jaja, kiedy znajduje się w macicy matki, nie może być porównywany w ogóle z uwięzionymi w ciasnych opakowaniach jaj zarodkami gadów i ptaków. Ludzki embrion pływa w stale wymieniającym się płynie i bez przerwy odświeżany jest krwią zabierającą skwapliwie odpadki i przenoszącą je do matki i do jej nerek. Nerka ludzka ma około 11 cm długości, 6,5 cm szerokości, 4 cm grubości i waży 140 g. Nerki nie leżą w okolicy krzyżowej, lecz wyżej, na wysokości dwunastego żebra w pobliżu kręgosłupa.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *