Ucho środkowe

Ucho środkowe jest interesujące ze względu na prostą metodę wzmacniania, a także ze względu na ciekawe pochodzenie. Ewolucyjny proces korzystania z odziedziczonych elementów i przekształcania ich odpowiednio do nowych potrzeb jest ciągły. Płetwy stabilizując się stały się nogami, a później dwie z tych nóg stały się rękami. Podobnie pęcherze powietrzne ryb, urządzenie służące do zapobiegania opadaniu w wodzie, zamieniło się u zwierząt lądowych w płuca, czyli w urządzenie oddechowe. W taki sam sposób skrzela ryb (używane do oddychania) stały się elementami stawów szczękowych u płazów (służące podczas jedzenia), a następnie przekształciły się w kostki słuchowe ucha środkowego (używane do słuchania).

Podczas słuchania fale głosowe, w nieznacznym stopniu skupione przez małżowinę uszną, wchodzą do ucha i wywołują drganie błony bębenkowej. (Jeśli komuś drobny, ledwo widoczny owad przedostanie się pechowo przez barierę ochronną wosku i włosów do ucha, to będzie on zdumiony ogłuszającym hałasem wywołanym przez najlżejsze poruszania się tego owada po błonie bębenkowej. Hałas ten jest dosyć podobny do odgłosów kroków słonia po blasze falistej i daje wyobrażenie o delikatności narządu.) Drgania błony przenoszą się bezpośrednio na trzy kostki leżące jedna za drugą, nazywające się młoteczek, kowadełko i strzemiączko ze względu na niezbyt wyraźne podobieństwo (zwłaszcza dwu pierwszych) do odpowiednich przedmiotów. Stanowią one główną zawartość wypełnionej powietrzem jamy ucha środkowego, posiadającej wymiary ok, 8 mm szerokości i ok. 4 mm głębokości.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *