Typy artykulacji

Wydawanie dźwięków to jeszcze nie mowa, nikt nie potrafi rozmawiać za pomocą oboja: konieczna jest artykulacja i łączenie dźwięków w pewne grupy, zanim ton, czy tony podstawowe zostaną zamienione na mowę. Tak zwanymi artykula- torami ruchomymi są warga dolna i szczęka dolna, różne części języka i struny głosowe. Mogą się one poruszać względem innych, nazywanych artykulatorami nieruchomymi, jak warga górna, zęby górne, dziąsło, podniebienie twarde znajdujące się z przodu i podniebienie miękkie położone ku tyłowi oraz boczne ściany krtani. O konieczności artykulacji łatwo się przekonać. Spróbuj powiedzieć słowo „pop” bez stykania się warg ze sobą, słowo „trzask” nie dotykając językiem górnych zębów lub słowo „szelest” z językiem przy jednym z policzków, ‚ Istnieje 5 typów artykulacji:

– 1. Wybuchowe. Przed wymówieniem tych spółgłosek trzeba zatrzymać oddech: np. placek.

– 2. Szczelinowe. Powietrze oddechu przepychane jest przez wąską szczelinę: np. figa, siwek, żona.

– 3. Boczne. Oddech musi omijać środek jamy ustnej i uchodzi bokami: np. lampa.

– 4. Wibracyjne. Jeden z artykulatorów (może to być język) zostaje wprawiony w drgania: np. rower.

– 5. Samogłoski. Cała droga powietrzna jest otwarta w większym stopniu, niż w pierwszych czterech grupach, zaliczających się do spółgłosek.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *