Trawienie w skrócie

Słownictwo dotyczące trawienia jest niestety niestrawne, jednak przeszkodą tę lepiej jest pokonać na samym początku. Żywność składa się z protein, węglowodanów, tłuszczów, soli, witamin i wody. Wszystkie te składniki są niezbędne w pewnych ilościach, lecz tylko pierwsze trzy muszą ulec przemianie w czasie trawienia.

Proteiny (od greckiego słowa oznaczającego zasadniczy lub podstawowy), czyli białka, są dużymi drobinami, składającymi się z łańcuchów aminokwasów. Aminokwasy złożone są z grup aminowych (NH2) związanych z grupami karboksylowymi (COOH) za pomocą tak zwanego wiązania peptydowego. Niektóre enzymy posiadają zdolność przerywania tego wiązania z równoczesnym dołączeniem drobiny wody, dlatego proces ten nazywa się hydrolizą. Jak można się spodziewać, niektóre wiązania pękają łatwiej niż inne: najpierw długie drobiny białek ulegają przełamaniu na krótsze (polipeptydy), później na bardzo krótkie składające się z trzech aminokwasów (tripep- tydy) lub dwu aminokwasów (dipeptydy) i wreszcie pozostają aminokwasy pojedyncze. Dwadzieścia różnych rodzajów aminokwasów nazywanych cegiełkami, z których zbudowane jest ciało, stanowi, po strawieniu protein i rozbiciu na pojedyncze składniki, surowiec dla budowy tkanek ciała, Ciało ludzkie obok kości i tłuszczu jest bogate w proteiny, co od czasu do czasu znajduje uznanie u zwierząt mięsożernych. Wszystkie proteiny muszą zostać rozbite na aminokwasy, zanim te ostatnie zostaną zużyte ponownie do budowy pożytecznych protein, i to rozdrobnienie jest funkcją trawienia.

Węglowodany składają się z węgla, wodoru i tlenu, połączone razem mogą tworzyć trzy rodzaje jednocukrów, a mianowicie glukozę, fruktozę i galaktozę: z tych trzech pojedynczych cukrów zbudowane są wszystkie węglowodany. I w tym przypadku rozbicie dużych drobin na mniejsze jest zadaniem trawienia, duże wielocukry, nazywane często skrobiami, muszą zostać rozłożone. One również mają wiązania zwane wiązaniami glukozydowymi, a enzymy atakują duże wielocukry w miejscach wiązań, doprowadzając do rozłożenia na dwu- cukry i jednocukry. Wszystkie proteiny mają duże cząsteczki i muszą być rozłożone, inaczej węglowodany, wśród których są i małe cząsteczki. Przykładem jest glukoza, składająca się z pojedynczych jednocukrów, ale jest to substancja wytwarzana sztucznie. W pożywieniu obecne są dwa dwu- cukry: sacharoza – znajdująca się WT cukrze trzcinowym i laktoza – znajdująca się w mleku. Takie węglowodany nie wymagają wcale, lub bardzo niewiele, rozbijania chemicznego, trawienie ich odbywa się więc bardzo prędko, dlatego też stosuje się je w przypadkach upośledzenia trawienia i gdy istnieje potrzeba szybkiego uzupełnienia energii.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *