Szkielet

Słowo szkielet pochodzi od greckiego słowa oznaczającego wysuszony. Kości ogląda się najczęściej, kiedy są wysuszone, ale wysuszenie pozbawia je żywej siły. Chemicznie tkanka kostna składa się w 70% z substancji nieorganicznych, w 30% z organicznych. Po usunięciu z kości składników nieorganicznych za pomocą kwasu, staje się ona podobna do kawałka gumy i rzeczywiście długą kość, jak na przykład kość udową człowieka, można zawiązać w węzeł. Po usunięciu składników organicznych przez spalenie lub pozostawienie procesowi gnicia powstaje suchy, łamliwy i twardy przedmiot, mający więcej właściwości odlewu żeliwnego niż giętkiej, mocniejszej i podobniejszej do stali żywej tkanki. Kości ciała można podzielić na kości długie {jak udowa), krótkie (jak kości nadgarstka), płaskie (jak łopatka) i nieregularne (jak kręgi). Niezależnie od kształtu każda kość otoczona jest zewnętrzną, zbitą warstwą, a wewnątrz zawiera rusztowanie kostne o strukturze porowatej. Warstwa zewnętrzna ma właściwości przypominające rurę, to znaczy wytrzymałość jej jest prawie taka sama jak pełnego pręta o tej samej średnicy. Warstwa wewnętrzna, nazywana często gąbczastą z powodu swego wyglądu, jest fenomenalnie mocna. Pod względem wytrzymałości podobna jest raczej do rafy koralowej niż do gąbki, co polega na zgodności budowy z inżynieryjnymi zasadami, struktura taka tłumaczy niezwykłą odporność wielu tworów siatkowych, typu na przykład plastra miodu, mimo ich pozornej delikatności.

Obie wytrzymałości, wewnętrzna i zewnętrzna, są niezbędne. Kiedy skoczek spadochronowy ląduje na ziemi lub gdy ktoś zeskakuje z muru, normalne obciążenie kości zwiększa się wielokrotnie. W późniejszym okresie życia, zwłaszcza u kobiet po okresie przekwitania, kości stają się niestety wrażliwe na znacznie mniejsze obciążenia i szyjka kości udowej staje się często ofiarą oddziaływania nawet niewielkich przypadkowych sił.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *