Stężenie opadów radioaktywnych

Od wejścia w życie zakazu próbne eksplozje nuklearne w atmosferze przeprowadzały tylko Francja i Chiny, a ilość prób była na szczęście niewielka. Opady radioaktywne stały się poważnym problemem po raz pierwszy po amerykańskich próbach jądrowych w r. 1954 (określenie Sali out wymyślono już w r. 1945), opadają one nadal i będą w dalszym ciągu opadać w większych ilościach przez wiele lat. Opady zwróciły w większym stopniu uwagę świata na niebezpieczeństwo związane z podwyższeniem poziomu radioaktywności niż początkowo promienie Roentgena, a później masakra w Japonii. Mimo to, nawet w najgorszym okresie, narażenie przeciętnego człowieka na promieniowanie w następstwie opadów było zawsze mniejsze od ilości promieni otrzymywanej przy okazji badań radiologicznych ze wskazań lekarskich, Z kolei ilość promieniowania aplikowana przez aparaty rentgenowskie była średnio biorąc zawsze niższa niż niemożliwe do uniknięcia promieniowanie ze źródeł naturalnych, z przestrzeni kosmicznej, ze skał, z ziemi, na działanie którego jesteśmy wszyscy wystawieni. Opady radioaktywne wywołują przeraźliwy alarm, ale okazały się mniej alarmujące niż pierwotnie przypuszczano.

Głównym przedmiotem obaw było stężenie opadów. Bardzo łatwo mówić ogólnie o dawkach na całe ciało, ale problemem jest możliwość koncentracji materiałów promieniotwórczych w bardzo małych objętościach, niektóre pokarmy zawierają np. 30 000 razy więcej promieniowania niż inne. Nadzwyczaj wysoką radioaktywność wykazują orzeszki brazylijskie, podobnie niektóre zboża. Różne rośliny i zwierzęta zbierają ogromne ilości tych substancji, pewne ryby żyjące w wodach otaczających Bikinię zaskakiwały naukowców zdolnością koncentracji promieniowania w swym ciele. Jedna z ryb miała w sobie cynk radioaktywny, który mógł pochodzić wyłącznie z obudowy bomby. Wiele wodorostów magazynuje jod radioaktywny, będący jednym z głównych produktów rozpadu nuklearnego.

Choroba tarczycy pani Job była bez wątpienia następstwem działania jodu promieniotwórczego, gdyż jod zawsze zbiera się w tarczycy niezależnie od tego, czy jest promieniotwórczy, czy nie: jeśli jest radioaktywny, to wyrządza szkody przede wszystkim w tym narządzie.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *