Sole mineralne

Węgiel, wodór, tlen, azot i siarka są niezbędne do życia i występują zawsze obficie w węglowodanach, tłuszczach i białkach diety. Pozostałe pierwiastki konieczne do życia grupuje się zwykle razem pod nazwą minerały lub sole mineralne. Przeciwnie niż 5 pierwszych, które muszą być zjadane jako część drobiny, pozostałe mogą być przyswajane w postaci jonów. Razem z pokarmem zjadamy większość pierwiastków i nie ma szansy powstania niedoborów, lecz w niektórych okolicach może brakować pewnych pierwiastków, szczególnie wapnia, żelaza i jodu. Sole mineralne nie służą do produkcji energii, potrzebne są wyłącznie – z wyjątkiem okresu wzrostu – do zastąpienia strat powstających przede wszystkim drogą wydalania. Nawet takie pierwiastki, jak wapń i fosfor, stanowiące największe pozycje w potrzebach organizmu, konieczne są w bardzo niewielkich ilościach, zaś innych, równie niezbędnych potrzeba w mikroskopijnych ilościach. Człowiek nie może być pozbawiony jodu w diecie, lecz jego potrzeby mierzy się w stutysięcznych częściach grama dziennie.

Wapń. Zapotrzebowanie wynosi około 1 g dziennie dla dzieci, 1,6 g dla kobiet ciężarnych lub karmiących i 0,68 g dla dorosłego mężczyzny. Większość spożytego wapnia nie zostaje wcale zresorbowana w jelicie, lecz zostaje wydalona z kałem. Główne zadania wapnia związane są z kośćmi i zębami, krzepnięciem krwi, kurczeniem się mięśni i bodźcami nerwowymi: w krwi musi być zawsze określony poziom wapnia. Pożywienie zawiera mnóstwo wapnia, w mleku jest około 1 g na litr, trochę w mięsie, dość dużo w żółtku jaja, poza tym wapń znajduje się w większości zbóż i w niektórych roślinach, na ogół jednak w formie trudniejszej do przyswojenia. W krajach o niewystarczającym zaopatrzeniu w mleko i sery, najczęściej spotyka się skutki niedoborów wapnia – niski wzrost i złe uzębienie. Wapń stanowi 1°/« jadalnej części sera, mniej niż 0,1% pszenicy i ryżu.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *