Słuch jest trzecią funkcją ucha wewnętrznego

Układem odbiorczym dla fal głosowych jest narząd Cortiego leżący w obrębie ślimaka, posiadającego 2 i 3/4 skrętów. Narząd ten potrafi mierzyć zarówno natężenie, jak i częstotliwość fal głosowych w zakresie pomiędzy 20 a 20 000 okresów na sekundę. Słuchowa część ucha wewnętrznego nie jest samowystarczalna, w odróżnieniu od dwu wyżej wymienionych organów przedsionkowych: musi ona pracować w łączności z urządzeniami wzmacniającymi, stąd więc złożoność mechaniczna ucha środkowego i obszerniejsze, choć mające mniejsze znaczenie kształty ucha zewnętrznego.

Pognieciony wygląd ludzkiego ucha zewnętrznego jest mizerną pozostałością po ruchliwych muszlach do chwytania dźwięków u wielu innych ssaków, zadaniem małżowiny usznej jest prawdopodobnie nie tyle wzmacnianie, ile lokalizacja dźwięków. {Ucho zewnętrzne bierze udział w pozbywaniu się ciepła – zające w Ameryce Północnej im bliżej żyją bieguna, tym mają mniejsze uszy.) Niemniej nawet człowiek potrafi określić z dokładnością do 3 stopni kierunek z jakiego dochodzi głos, zaś sowa, wyposażona w jedno ucho osadzone nieco ku przodowi w stosunku do drugiego, potrafi zlokalizować dźwięk z dokładnością do jednego stopnia, patrząc w kierunku źródła dźwięku. Człowiek stara się osiągnąć to samo przez nieznaczne skręcenie głowy w jedną stronę, a dużo tego rodzaju ukrytych zdolności człowieka demonstrują niewidomi. Jeśli ustawi się tarczę w odległości około metra od niewidomego, to potrafi on wykryć każdą zmianę jej powierzchni: najmniejsze zmiany, jakie niewidomi potrafią wykryć po prostu przez wywoływanie hałasu i nasłuchiwanie zmienionego echa, wynosiły od ?%> do 230/o.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *