Siatkówka oka

Siatkówka jest w zasadzie przedłużeniem mózgu na owym cienkim pniu nerwowym. Ujście nerwu wzrokowego tworzy ślepy punkt, okolicę pozbawioną receptorów, zjawisko to wykryto w r. 1668 i każdy, kto ma trochę cierpliwości, może się sam o tym przekonać patrząc jednym okiem (przy drugim zamkniętym) na dwa punkty odległe od siebie o 7,5 do 10 cm. Sposób działania pręcików i czopków jeszcze ciągle nie jest dokładnie wytłumaczony: w skrócie – pręciki służą widzeniu nocnemu i mogą rozróżniać wyłącznie odcienie koloru szarego, podczas gdy czopki służą widzeniu dziennemu i mogą odróżniać barwy. Ptaki aktywne w porze dziennej mają proporcjonalnie więcej czopków, a ptaki nocne więcej pręcików, ssaki aktywne w nocy, jak nietoperz i szczur, mają również więcej pręcików, podobnie jak, z niezrozumiałych względów, aktywny we dnie człowiek.

Świecenie oczu wielu zwierząt w ciemności zależy od części warstwy barwnikowej siatkówki. Nie ma wytwarzania światła, jak dawniej sądzono, istnieje tylko zdolność odbijania światła widzialnego. Oczy ludzkie świecą także, jeśli obserwujący znajduje się dostatecznie blisko wiązki oświetlającej je światła: w tym celu najlepiej jest patrzeć wzdłuż wiązki światła, korzystając z otworu w środku reflektora lustrzanego pozwalającego na odpowiednie skierowanie światła. Nie wiem, z jakich przyczyn dokonano w r. 1704 doświadczenia, na podstawie którego stwierdzono, że oczy kota nie świecą po zanurzeniu go w wodzie: zmiana zależna jest od zniesienia normalnego załamywania się promieni w rogówce.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *