Sen – ciąg dalszy

W Stanach Zjednoczonych urządzano wakeathons (próby polegające na wytrwaniu przez dłuższe okresy czasu bez snu). Poddający się próbie ludzie wykazują zazwyczaj w trzecim dniu nieco nieprawidłowe zachowanie się, polegające np. na skłonności do śmiechu bez powodu lub nadmiernej drażliwo- ści. Rytm cykliczny jest zachowany pomimo przerwy, gdyż senność bywa większa w ciągu drugiej nocy niż w ciągu trzeciego dnia. Po upływie 3. doby rozstrój umysłowy uwydatnia się jeszcze bardziej, pojawiają się szaleńcze wyobrażenia, przekonanie, że inni starają się przeszkodzić próbie, ziemia się kołysze, jedzenie jest zatrute, a wszystkie te majaki i halucynacje kończą się natychmiast w chwili otrzymania zezwolenia na sen po zakończonej próbie. Peter Tripp pozostawał bez snu przez 201 godzin i 13 minut w okolicy Times Square, a potem zapadł w normalny sen na 13 godzin i 13 minut.

Jednym z najważniejszych ostatnich odkryć jest stwierdzenie cykliczności snu. Człowiek zasypiający pogrąża się najpierw w sen ortodoksyjny. Elektroencefalograf mierzący normalne różnice potencjału, występujące w różnych okolicach mózgu, wykrywa bez trudności zmiany zachodzące w czasie powolnego przechodzenia od stanu świadomości do snu. W około 90 minut później rytm elektryczny mózgu wykazuje powrót zapisu EEG typowego dla okresu zapadania w sen, -a równocześnie oczy zaczynają się poruszać pod zamkniętymi powiekami. Chciałoby się to nazwać okresem lekkiego snu, ale takie określenie nie jest właściwe: mimo aktywności wykazywanej przez EEG, a także przez ruchy gałek ocznych, ten rodzaj snu jest bardzo głęboki: na przykład mięśnie wykazują większe zwiotczenie niż w czasie snu początkowego, ortodoksyjnego, Oba typy snu mają wielkie znaczenie, występują naprzemiennie i głębokość czy lekkość nie są odpowiednimi nazwami dla tego stanu. W czasie normalnego snu nocnego człowiek przechodzi około 5 razy tam i na powrót ze snu ortodoksyjnego w sen połączony z szybkimi ruchami gałek ocznych. Sen ortodoksyjny trwa znacznie dłużej i zajmuje około 80% odpoczynku nocnego, a pozostałe 20% sygnalizowane przez odrębny zapis EEG i ruchy oczu znane jest pod nazwą snu paradoksalnego. Pojawia się on co 90 minut i każda pojedyncza faza trwa tylko 10 do 30 minut na początku nocy, pod koniec może dochodzić do 1 godziny.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *