Organizm stale zużywa węglowodany

Całkowita ilość węglowodanów w ciele człowieka ważącego 70,7 kg wynosi około 400 g, z czego około dwie trzecie znajduje się w mięśniach. Organizm stale zużywa węglowodany, ale może je gromadzić tylko w ograniczonych ilościach. W 13 godzin po ostatnim uzupełnieniu zostają zużyte wszystkie dostępne zapasy, nawet przy pracy siedzącej, i niedobór musi być wyrównany z zapasów tłuszczu. Metodą wykorzystania różnych typów spożytych węglowodanów jest usiłowanie przekształcenia ich wszystkich w glukozę. Skrobie nie mogą być wchłonięte przez krew, muszą zostać poddane działaniu enzymów amylazy i maltazy, które rozkładają je na glukozę. Sacharoza trzciny lub buraków cukrowych zamieniana jest przez sacharazę w glukozę i fruktozę, zaś fruktozę na glukozę zamieniają komórki wątrobowe i inne. Laktoza z mleka rozszczepiana jest przez laktazę na glukozę i galaktozę, lecz wątroba wkrótce przemienia galaktozę w glukozę. Stanowisko organizmu wobec węglowodanów jest uparte i niezmienne – końcowym rezultatem jest zawsze glukoza.

Niestety upór nie zawsze idzie w parze z możliwościami, godnym zanotowania wyjątkiem jest celuloza. Gdyby ciało ludzkie mogło wchłaniać ten cukier, to na świecie nie byłoby niedoboru węglowodanów, ponieważ celuloza znajduje się we wszystkich roślinach w otoczeniu. Zjadamy duże jej ilości z liściastymi warzywami i z większością potraw roślinnych: jednak nie ulega ona zmianie i jako nie strawiony surowiec zostaje wydalona z kałem. W niewielkim zakresie dokonują jej rozkładu bakterie, lecz nie mają dość czasu, aby rozłożyć ją do takiej postaci, na którą mogłyby działać enzymy ludzkie. Zwierzęta roślinożerne mają przewód pokarmowy dłuższy, pojemniejszy lub bardziej skomplikowany, co ułatwia zadanie bakteriom, a później także wchłanianie cennej glukozy uwięzionej w celulozie. Niektórzy ludzie twierdzą, że znaleźli sposób (wegetarianie – przyp. tłum.), jedzą duże ilości trawy i być może potrafią wydobyć nieco pożywienia ze skoszenia własnych trawników, ale człowiek przeważnie nie może korzystać z wszechobecności celulozy. Może umrzeć z głodu w roślinnym gąszczu.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *