Oddychanie cz. II

Respirator typu żelazne płuca działa również na zewnątrz klatki piersiowej, lecz zamiast zwiększać ciśnienie do wyso- sokości uniemożliwiającej oddychanie, obniża ciśnienie otaczające klatkę piersiową pacjenta. Na skutek tego rozszerza się klatka piersiowa, za nią płuca i powietrze zostaje wciągane przez usta: nieznaczne odwrócenie tego procesu powoduje wydychanie. Oczywiście, aby uniknąć przedostawania się powietrza do aparatu, konieczne jest uszczelnienie, zwłaszcza okolic dokoła szyi pacjenta.

Normalna automatyczna kontrola szybkości oddychania zależna jest przede wszystkim od poziomu dwutlenku węgla we krwi, a więc i w wydychanym powietrzu, niestety i tutaj nie wszystko jest jasne. Niewielki wysiłek nie zmniejsza zawartości tlenu w tętnicach ani nie zwiększa ilości dwutlenku węgla, a mimo to zwiększa się szybkość oddychania. Duży wysiłek fizyczny z pewnością obniża poziom tlenu i podwyższa poziom dwutlenku węgla i powoduje znaczne przyspieszenie oddychania, dlatego logiczne wydaje się przyjęcie związku pomiędzy zmianami poziomu tych gazów a zmienionym rytmem oddychania.

W normalnych warunkach powietrze nie zawiera prawie dwutlenku węgla – co najwyżej 3 części na 10 000. W powietrzu wydychanym może znajdować się 4°/o dwutlenku węgla, przy dwukrotnie szybszym oddychaniu odsetek ten wzrasta do 4,2%i, zaś jeśli we wdychanym powietrzu jest dużo tego gazu, zaczynamy słabnąć i przy 5#/o możemy stracić świadomość. Zbyt wielka ilość dwutlenku węgla we krwi jest dla nas nie do zniesienia, nawet przy normalnej 20% zawartości tlenu we wdychanym powietrzu.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *