Maksymalna dopuszczalna dawka uranu na cale ciało

Maksymalna dopuszczalna dawka na cale ciało dla zwykłego członka społeczeństwa wynosi w Wielkiej Brytani 0,5 rem rocznie (w tym zastosowaniu rem i rad będą uważane za równoważne). Dla zwykłych pracowników zakładów energii atomowej maksymalna dawka wynosi 1,5 rem rocznie, zaś dla pracowników manipulujących materini promieniotwórczymi maksimum ustalone jest na 5 rem rocznie z tym, że w żadnym trzynasto tygodni owym okresie roku dawka nie może być wyższa niż 3 rem. Dawki te są minimalne w porównaniu do 175 radów otrzymanych bezpośrednio przez panią Job w następstwie opadu radioaktywnego oraz dodatkowych 160 otrzymanych pośrednio.

Całkowita ilość 335 radów otrzymana w ciągu paru tygodni jest w przybliżeniu o połowę większa niż dopuszczalna dla fizyka jądrowego w czasie pięćdziesięciu lat pracy. Jest ona prawie 700 razy większa niż dawka, na jaką może być narażony przeciętny członek społeczeństwa w ciągu któregokolwiek roku życia, wskutek przypadającej na niego porcji promieniowania naturalnego, rentgenowskiego i pochodzącego z opadów radioaktywnych. Nawet w najgorszym okresie opadów radio aktywnych w r. 1963, czy w roku największego skażenia żywności strontem – r. 1964, daleko byto do osiągnięcia dawki maksymalnej. Pracownik z Rhode Island otrzymał 8 800 radów i w 49 godzin później nie żył, pani Job dostała razem jedną dwudziestopiątą część tej dawki i w 10 lat później musiała być poddana operacji tarczycy. Każdy przeciętny człowiek otrzymuje co roku znacznie mniej niż jedną siedemsetną częśc przyjętej przez nią dawki z opadów radioaktywnych, a jednak wywołuje to wiele niepokoju.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *