Krwinki białe

Całkiem innego rodzaju są leukocyty, czyli krwinki białe. Nie mają, jak krwinki czerwone, kształtu talerzyków i są dość przeźroczyste. Mąją, przeciwnie niż krwinki czerwone, zdolność poruszania się – posuwają się podobnie jak ameby, wypychając najpierw część swego ciała i następnie dołączając do niej resztę. Zazwyczaj poruszają się w pobliżu ścian naczyń krwionośnych, nie mieszając się z pulsującym pośrodku prądem czerwonych krwinek, mogą nawet przedostawać się na zewnątrz przez ściany wiośniczek. Atakują cząstki stałe czy też bakterie i po otoczeniu ich mogą je pochłaniać. Około 20 bakterii uwięzionych w obrębie krwinki białej może przez pewien czas pozostawać przy życiu, jednak walka ta nie jest z góry przegrana, gdyż białe krwinki mogą ginąć od działania trucizn bakteryjnych i w ten sposób powstaje ropa, czyli zbiorowisko martwych leukocytów. Walka ta nie jest z góry przegrana i w innym sensie, mianowicie bakterie mogą brać górę, mimo czujności i aktywności krwinek białych, ale większość inwazji bakteryjnych – a są one zjawiskiem stałym – zostaje unicestwionych, częściowo dzięki wszystkożernym leukocytom. Komórki te potrafią wchłaniać zanieczyszczenia tkwiące w płucach, powoli nadżerać drzazgi, mogą atakować praktycznie wszystko, co jest obce dla ustroju. Zbyt wielka ilość białych krwinek może być równie niebezpieczna jak zbyt mała, w białaczce, polegającej na nadprodukcji, może występować we krwi 60 razy więcej leukocytów niż normalnie. Wcale nie wszystko jest wiadome na temat różnych rodzajów leukocytów, dlaczego różnią się od siebie, dlaczego niejednakowe są ich proporcje ilościowe i ile zadań może spełniać każdy typ.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *