Częstość występowania choroby ślepoty na barwy

Monochromatyczny (1 barwa) brak widz. błękitu niebieski i zielony bard20 rzadka całkowita ślepota na barwy wszystkie bardzo rzadka somu X, każdy jego defekt ma większe szanse ujawnienia się. Kobiety mają dwa chromosomy X i dlatego defekt jednego z nich może zostać zamaskowany przez normalność drugiego. (Dokładniejsze wyjaśnienie znaleźć można w rozdziale o dziedziczności.)

Różnica pomiędzy ludami prymitywnymi a resztą jest być może skutkiem zmniejszenia rygorów selekcji naturalnej, która w przeszłości zmniejszała szanse przeżycia osobników ze ślepotą na barwy. W każdym razie częstość tej wady wśród Europejczyków i ludności białej Ameryki Północnej jest większa niż wśród Azjatów, częstość wśród Azjatów jest większa niż wśród Murzynów, Indian amerykańskich i tubylców australijskich, u Eskimosów jest ona najrzadsza na świecie. W Anglii częstość jest największa w okolicach południowych i wschodnich, we Francji w okolicach nadmorskich, w Indiach wada występuje częściej wśród braminów niż wśród niższych warstw. Przypuszczalnie grupy ludności wykazujące najczęstsze występowanie tej wady są najdłużej uwolnione od bezpośredniego zdobywania pożywienia i od ujemnych stron ślepoty na barwy. Nieznana jest także przyczyna związku pomiędzy ślepotą na barwy i alkoholizmem: wśród alkoholików stwierdza się tę wadę częściej niż SirJoJwDalton wśród podobnych grup ludności niepi- jgcej. Wśród Europejczyków i białych Amerykanów częstość występowania ślepoty na barwy wynosi około 8°/o. Obszerne doniesienie z Norwegii i Szwajcarii określa odsetek mężczyzn dotkniętych ślepotą na barwę czerwoną na l°/o męskiej populacji, osłabionym widzeniem tej barwy także na l°/o, ślepotą na barwę zieloną 5%> i osłabionym widzeniem zielonego koloru ł,5°/o. Odsetek kobiet europejskich cierpiących na wszystkie rodzaje ślepoty na barwy wynosi 0,5°/o. W Azji daltonizm występuje u 5°/o mężczyzn, wśród Murzynów i Indian amerykańskich u około 3°/o, wśród mężczyzn eskimoskich u około l°/o. Zważywszy częstość występowania tej wady wśród przedstawicieli społeczeństw zmotoryzowanych i obowiązującą na całym świecie sygnalizację stosującą światła czerwone i zielone, wydaje się dziwne, że większość władz wydających zezwolenie prowadzenia pojazdów całkowicie lekceważy u kierowcy zdolność rozróżniania kolorów oznaczających ,,stop” i „jazda” . A może nadal działa selekcja naturalna, w której wyniku giną w większym procencie kierowcy ze ślepotą na kolor czerwony i zielony?

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *